Ik sluit aan in de rij voor de kassa van de AH. De oudere dame die er al staat laat mij voor, omdat ik slechts 2 boodschapjes heb. Ik heb alle tijd en zeg dat het niet nodig is. Maar ze staat er op.

De jonge moeder voor haar vertelt me dat ze ook al door de dame is voorgelaten. Ik kijk de dame aan en zeg met een glimlach, dat als ze zo doorgaat ze niet snel aan de beurt komt.

De dame lacht en antwoord: “Ik sta hier goed bij Ellen (de kassière).”

Ik draai me om naar Ellen: “Hoor je dat? Ze komt speciaal voor jou.”

Ellen bloost en zegt dat ze blij is met al haar klanten.

Ondertussen rekent de jonge moeder haar pakje yoghurt af. Ze haalt de muntjes uit haar zak en wilt die aan Ellen geven. Ellen kijkt op en herinnert haar eraan dat dit een pinkassa is. Verschrikt zegt de jonge moeder dat ze geen pinpas bij zich heeft.

Ik zie Ellen even vertwijfeld kijken. En dan bied ik aan het bedrag voor de jonge moeder te pinnen.

Zij is enorm dankbaar en geeft me haar muntjes. Ik reken af en samen lopen we naar buiten. Er ontstaat een mooi gesprek. De jonge moeder is blij. Uit alles blijkt haar dankbaarheid.

In dit verhaal zijn 4 vrouwen die iets voor elkaar hebben betekend. Niet groots en meeslepend. Maar genoeg. Soms is t mooi om even stil te staan bij de levens die jij raakt.