Twintig jaar geleden studeerde ik aan de Erasmus Universiteit. Tijdens mijn studie Bedrijfskunde mocht ik een internationaal studenten congres organiseren. Ik was verantwoordelijkheid voor het programma en voor het uitnodigen van de sprekers. Tja en wie nodig je dan uit? De twee meest bekende personen van dat moment: Bill Clinton en Nelson Mandela natuurlijk. Allebei waren ze president op dat moment. En ik dacht: waarom ook niet.

Ik begon bij meneer Clinton en belde het Witte Huis. Direct kreeg ik een antwoordapparaat. Weinig geluk daar. Vervolgens belde ik de ambassade van Zuid-Afrika in Nederland.

Een aardige mevrouw nam op. En na een bescheiden toelichting van mijn kant verbond ze mij door met het kantoor van Nelson Mandela in Zuid-Afrika. Ook daar kreeg ik weer een aardige dame aan de lijn. En nog voordat ik mijn verhaal afgerond had over waarom ik meneer Mandela wilde spreken, stelde ze mij de vraag of ik hem zelf even wilde spreken. Hij was namelijk gewoon (!) op kantoor.

Het viel even stil aan de Hollandse zijde van de telefoon. Lichtelijk overvallen door dit bericht uit Zuid-Afrika. De dame vroeg of ik nog aan de lijn was. Ik zei ja. Na 2 tellen hoorde ik een andere stem. Een hele bekende stem. Het was die van Nelson Mandela en hij zei: “Hello”. Ik had Nelson Mandela aan de lijn en hij zei “hello”. Tegen mij. En ik. Ik zei niets.

Het enige dat ik nog hoorde was het kloppen van mijn hart, alsof dat hart op elk moment mijn borstkas uit kon vliegen. En in plaats van de goede man terug te begroeten. Deed ik langzaam mijn hand omlaag, dezelfde hand die de hoorn van het toestel vast had met meneer Mandela aan de lijn. Ik legde de hoorn op het toestel en hing op (!).

Ja, je leest het goed. Dit meisje had Nelson Mandela aan de lijn, zei niets en hing hem op.

Waarom? Omdat ik nooit verwacht had hem ook werkelijk aan de lijn te krijgen. Maar waarom ook niet eigenlijk? Ik probeerde het en dan kunnen er twee dingen gebeuren. Het lukt of het lukt niet. En al zou het niet lukken, dan had ik het in ieder geval geprobeerd.

Natuurlijk heb ik later terug gebeld. En hoewel zijn agenda het niet toe liet om aanwezig te zijn op ons congres. Heb ik hem op een later moment nog wel mogen ontmoeten. Ik heb hem er toen maar niet aan herinnerd dat ik het meisje was dat hem had opgehangen. Hoewel ik het gevoel had dat niets meneer Mandela ontging.

Ik deel dit verhaal met je omdat ik een beroep wil doen op het kind in ons. Het kind dat gelooft dat alles mogelijk is. Want als we jong zijn zien we de wereld als 1 grote bal vol met kansen. Hoewel ik met mijn 20 jaar niet bepaald meer een kind was. Maar naarmate we ouder worden leggen we ons steeds meer beperkingen op. Maar waarom eigenlijk? Waarom houden we onszelf tegen om grote dromen te dromen? Of om het onmogelijke waar te maken?

Want zolang je die droom voor je kunt zien in je hoofd, dan kun je hem ook waarmaken. Als het mij lukt om op mijn 20e Nelson Mandela aan de lijn te krijgen, tja dan is toch alles mogelijk.

Je doet jezelf enorm te kort als je niet achter je dromen aan gaat. Grote kans namelijk dat het je lukt. En wat er dan gebeurt, dan ga je de volgende droom achterna. Het leven wordt dan ineens een stuk leuker. Blijf dromen, blijf leren en vergeet niet: het gaat niet om de eindbestemming, maar om de reis er naar toe. So enjoy the ride!

x,

Aruna

Over mij, de auteur

Hallo, ik ben Aruna Gopal. Ik help bedrijven en professionals om social media en digitale netwerken in te zetten om hun zakelijke en persoonlijke doelen te behalen op een manier waar ze zelf ook heel blij van worden. Op dit platform deel ik mijn ideeën en persoonlijke ervaringen met social selling, online personal branding, ondernemerschap, persoonlijk ontwikkeling en diversiteit & inclusie.