Om te vieren dat ik een nieuw leeftijdsboxje mag aanvinken heb ik mezelf en dochterlief getrakteerd op een droomvakantie naar Thailand. Het voornemen was om twee weken lang helemaal niets te doen, behalve dan een beetje strandhangen, een beetje zwembadhangen, boekjes lezen (heb er thuis al heel lang het geduld niet meer voor) en vooral de hele dag in bikini op een bedje genieten van een fantastisch poster uitzicht maar dan in real-life.

De eerste 4 dagen waren we in Khao Lak op een supermooi resort aan t strand. Op de eerste ochtend na het ontbijt, waar we de fried rice, noodles gepaard met pork en chicken hebben laten staan om ons te vergapen aan de creusli, wentelteefjes en het fruit (hoe Hollands van ons), werden dochterlief en ik het maar niet eens over waar we de hele dag zouden gaan niksen. Dochter wilde bij het zwembad en ik op het gras met uitzicht op zee (ja hallo we zitten in Thailand mag ik dan even genieten van het uitzicht). Natuurlijk heb ik gewonnen, omdat het mijn verjaardag was.

Eenmaal op het bedje met het belachelijk mooie uitzicht moesten de nodige jaloersmakende kiekjes al dan niet voorzien van filter continu worden gedeeld op social media. Om vervolgens steeds te checken hoeveel likes en reacties ik al had verzameld. Needless to say dat het mij maar niet lukte om helemaal te ontspannen die eerste dagen.

Na 4 dagen was het weer koffers pakken en met de taxi op weg naar de haven om vervolgens in een speedboot meegevoerd te worden naar Koh Yao Yai, een droomeiland vlak voor de kust van Phuket met welgeteld 5 hotels (en wij zaten in het mooiste). Op het moment dat het eiland in zicht kwam en ik m’n camera weer vol aan t schieten was vanuit de speedboot zag ik het. Dit is zo ongelooflijk mooi. Ik ga hier belachelijk veel van genieten. Dit is waar ik zo hard voor werk – om dit moois te zien, te beleven, te voelen en op me in te laten werken. En toen, daar in de speedboot, heb ik het besloten. Ik ga, zo lang ik op dit eiland zit, niet online. Geen Facebook, geen Insta, geen Snap, geen YouTube, geen LinkedIn en geen Email. Voor WhatsApp maakte ik een  uitzondering. Het thuisfront wilde namelijk graag weten of we nog leefden.

En daar zit je dan als grootste advocaat van social media, met het voornemen 6 dagen offline te gaan met je neus in een boek en een uitzicht dat uit een reisblad uitgeknipt lijkt te zijn. Best eng, want we weten allemaal dat even offline betekent dat je social selling score zwaar daalt. In gewone mensentaal betekent dit geen nieuwe opdrachten, geen nieuwe klanten en geen nieuwe contacten. Maar ik zat er niet over in. Mijn gedachten waren hier. Hier bij m’n dochter die naast me zat op een bedje bij het zwembad met aandacht verder alleen voor de oceaan en de eilanden die zich voor ons uitstrekten. Ook al had ik het gewild social media kon me echt niets schelen.

Is het me gelukt 6 dagen offline? Niet helemaal. Ik heb het welgeteld 1 dag volgehouden. Een hele dag geen social media en het was heerlijk. Nee geen 6 dagen zoals ik me had voorgenomen. Maar weet je, het was niet erg. Social media is namelijk niet het probleem. Het is teveel social media dat een probleem kan opleveren. Want als iets zoveel van je tijd kost dat je geen aandacht meer hebt voor andere leuke en belangrijke zaken, zoals wat er om je heen gebeurt. Dan wordt het vervelend.

Alles wat je aandacht geeft groeit. Maar het is oh zo belangrijk om prioriteiten voor jezelf te stellen in wat je aandacht geeft. Ja mensen, een dag heeft maar 24 uur en er moet ook nog geslapen worden. Het is waar dat de tijd die ik in social media steek mij enorm veel oplevert, namelijk kennis, opdrachten, contacten, inspiratie en zakelijk succes. Maar het zorgt er ook voor dat ik minder aandacht heb voor andere zaken. Met als gevolg een dochter die niet altijd happy is met mij en klaagt dat ik niet naar haar luister. En dat trek ik me aan.

Ik heb op het eiland geleerd mijn tijd enorm te doseren, zo heb ik Facebook even links laten liggen, LinkedIn wel gebruikt, Insta ter inspiratie af en toe bekeken en vooral heel veel gesproken met mijn dochter en de mensen om me heen. Het heeft me een boekje vol blog ideeën opgeleverd en een hoop inspirerende persoonlijke verhalen van mensen van over de hele wereld die zich allemaal hadden verzameld op dat kleine eiland. Ik had zelfs het idee dat mijn zintuigen op scherp stonden. Ik zag dingen die me eerder niet opvielen, zoals de enorme vleugels van een vogel die boven de oceaan vloog. En met je blik op wat er om je heen gebeurt trek je de aandacht van mensen die hetzelfde doen. En dan komen de mooie verhalen.

Zo het verhaal van de 70-jarige verkoper en dichter Brian Allen uit Montreal die met zijn vrouw Laura in het zwembad lag op kosten van zijn baas die hem de vakantie cadeau heeft gedaan. Jarenlang alleenstaande toegewijde vader van 3 jongens, met een drugsverslaving. Nu al 30 jaar clean en getrouwd met zijn beste vriendin. Gelukkiger en verliefder dan ooit.

Zijn geheim HALT –

When you’re hungry eat – Hungry

When you’re tired sleep – Asleep

When you’re sad laugh – Laugh

When you’re lonely talk – Talk

Of het verhaal van Matt (IT projectmanager) en Laura (TV producente). Een jong stel uit Australië die na het afronden van een groot zakelijk project voor totale ontspanning naar het eiland zijn gekomen, om vervolgens na een week te vertrekken naar Singapore om zich suf te shoppen. Ook Laura had moeite zich te ontspannen en was continu de hele dag vol aan t plannen om maar bezig te blijven en zich niet schuldig te hoeven voelen om het niets doen. Dat heeft ze trouwens na 2 dagen afgeleerd, gelukkig.

En dan Jacqueline (architecte met haar eigen interieur bureau, die niet kan slapen) en haar beste vriendin Genevieve (modeontwerpster in verwachting van haar eerste kindje met ook een enorm slaaptekort) allebei uit HongKong. Hopeloze workaholics die niet los kunnen laten, zoals ze zelf toegeven. En daarom elkaar hebben getrakteerd op een paar dagen Thailand.

Zo zie je maar allemaal hebben we een verhaal. Allemaal bijzonder, allemaal herkenbaar en allemaal verbonden. En ja social media helpt om deze verhalen te delen, om verbindingen te leggen en elkaar te helpen. Maar soms is een vriendelijk gezicht en een luisterend oor waardevoller. Ik ga voortaan m’n tijd op social media afbakenen en meer tijd inplannen voor mooie gesprekken (ook met dochter). Of ik die gesprekken online ga delen…..laten we dat afwachten.

Voor degene die benieuwd zijn naar het resort op dit belachelijk mooie eiland: Santhiya Resorts & Spas